Det går ei fråsegn om Helen frå den gongen ho var fersk aspirant i Knarvik skulekorps. Faren hadde forsiktig ymta frampå om at litt meir øving ville hjelpa på kornettklangen. Då skal ho ha svart med ein overberande mine:
– Pappa, eg er aspirant. Eg speler ikkje i Eikanger-Bjørsvik Musikklag!

Om historia er sann eller ikkje, speler eigentleg ikkje så stor rolle. Den seier uansett så mykje om Helen og korleis ho var. Bestemt, realistisk, målmedviten, talefør. Ho var prinsessa som ingen kunne målbinda.

No er ho ikkje lenger.

Eit overlag rikt liv, levd av ei sprudlande jente, tok slutt søndag. I sitt 27-årige liv rakk ho å få mann og tre born, gode yrkjesaktive år, og mange sesongar i brassband på topplan. Helen skulle vera tidleg ute i alt ho foretok seg. Men avslutninga på livet, den kom så altfor tidleg.

Helen blei musikant i Eikanger-Bjørsvik ikkje så lenge etter aspiranttida. Ho var 16 år gammal, året var 1994. Då hadde ho allereie skapt oppsikt med esskornettspelet sitt i Knarvik skulekorps og i Oster Brass. I åra etterpå forbløffa ho oss gong etter gong med sine evner på kornetten. Helen var eit naturtalent i den rette tydinga av ordet. Og ho elska ei utfordring, lik den i NM 2005, då ho henta heim solistprisen. Ho hadde då spelt flygelhorn i berre ein månad.

Men Helen var meir enn ein fantastisk instrumentalist. Ho var av dei som ga alt for å få vera med, som forsto verdien av fellesskap og samspel. Helen sparte seg aldri når fellesskapet trong ho. I påska stilte ho opp att og flaug høggravid til England for å spela konsertar med Eikanger-Bjørsvik.

Ho skulle denne hausten gjera seg klar for det tredje come-backet i Eikanger-Bjørsvik etter hennar tredje fødsel. I seg sjølv eit overlegent prov på hennar sterke engasjement for korpset og hennar store kjærleik til musikken. Ingenting i heile verda kunne stogga Helen når ho ville gjennomføra noko, trudde me.

Det var før raset gjekk over Hatlestad terrasse.

Me tenkjer på dei som sit att, på Oddmund som ho møtte gjennom musikken, på dei tre borna, på hennar nære familie. Me kan ikkje fatta kva for sorg dei gjennomgår.

Men me kan seia at me alltid vil sakna Helen.
Ho var av den sorten ein aldri gløymer.

Og skulle det vera noko trøyst å finna der ute, kan det vera i ordtaket Helen skreiv i sin eigen blogg, ein leveregel ho følgde til siste slutt:

"Elsker du livet? Så kast ikke bort tiden, for det er det livet består av."

På vegner av alle vener i EBML,

Christian Lura